W poczekalni do soboty.

p1280014

/ fot. pocztówka z Krakowa

Czasem w tygodniu życie przydarza Ci się między piątą trzydzieści a piątą trzydzieści pięć, między materacem z Ikei a odpylaczem powietrza z Sharpa. Zmęczone twarze na przystanku smog oznacza na skali szarości jak niewybielone zęby. Maska uwiera bardziej niż wczorajsze myśli. Stare zawory zamarzają na mrozie i szeleszczą jak rybie łuski. Byle do wiosny, wzdychasz, byle smog zelżał, byle się zamknął projekt. Życie w poczekalni, życie z przyzwyczajenia, życie w 139.

Życie przydarza Ci się czasem jak post scriptum do broszury z korporacji, korporacji snów i obietnic podwyżki. 10, 11, nie patrzysz za zegarek tylko liczysz nadgodziny. Ponad 12 nie ma sensu siedzieć, bo masz parestezje od krzeszła, a wychodząc i tak sięgniesz nie po swój płaszcz. Tymczasem w aptece kolejki po krople do oczu, że nie ma sensu stać.

Życie przydarza Ci się też w łazience z podwójnym lustrem, gdzie widzisz swój tył głowy. I włosy, które nawet nie wiedziałaś, że są Twoje, więc nie uczesałaś ich i dziś.

Telefon śliski i zimny jak lód pod Mariackim, migawki z nie Twojego życia. Już wiesz, że koty boją się ogórków, chociaż na Komunię dostałaś rybki. Muminki fruwają na chmurkach smogu i co rusz przypominasz sobie o jakiejś aktorce, bo akurat zginęła tragicznie w wypadku, zoperowała sobie cycki albo przyszła na czerwony dywan bez majtek.

Na fejsbuku pisze dziś dziewczyna, że zabiła się inna dziewczyna. A ta co pisze, pisze szczerze i zamaszyście, że ma cyklofrenię, że się leczy, że jest trudno, ale warto. I to też nie jest Twoje życie, jak wszystkie inne rzeczy, które przytrafiły ci się dziś między oczyszczaczem, zegarem do nadgodzin a wieszakiem na płaszcze. Ale dotyczy Cię, jeśli ktoś, kto kasuje Ci bilet w kinie, ktoś kto wydaje Ci kotleta z jarmużu w wege barze, ktoś kto miesza Ci Krwawą Mary na Kazimierzu zamiast Tic Taców nosi w kieszeni Zolafren.

To jedno z nie Twoich żyć, które przydarzają Ci się co dzień, dzień w dzień aż do skończenia świata Cię obchodzi. A światy kończą się mniej spektakularnie i częściej niż w Warner Brosie.

9 myśli na temat “W poczekalni do soboty.

  1. Recenzjonistka

    Styl, który wywołuje uzasadnioną zazdrość. Nawet o kwestiach szaro-burych i ponurych możesz pisać z polotem i humorem. Uśmiecham się. Jednocześnie sądzę, że trzeba robić wszystko, by tydzień nie składał się jedynie z oczekiwania na sobotę.

    Polubienie

  2. danuaria

    Smutne. Bardzo smutne. Przygnębiające. Po przeczytaniu takiego wpisu cieszę się, że nie mam szans na pracę w korporacji. Musisz mieć naprawdę ciężkie życie. Choć nie wierzę w moc modlitwy za kogoś, to chyba jednak pomodlę się za Ciebie.

    Polubienie

  3. Fototropie

    Staramy się tu zaglądać regularnie i nie zdarzyło się jeszcze, by nasz głód wysmakowanej narracji nie został przynajmniej w części zaspokojony. Kolejna smaczna porcja. Cierpliwie czekamy na następne :)

    Polubienie

      1. Fototropie

        Jedno nie wyklucza drugiego. Co więcej, trudno odpowiednio zarysować temat bez odpowiedniego narzędzia. Tu wszystko zagrało świetnie. Pozdrowienia.

        Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s